1. احمدیپور، ز؛ و کریمیراد، م؛ و محمدی، س. (1402). تحول مفهوم قدرت نرم در گفتمان مقاومت: مطالعه موردی محور مقاومت. فصلنامه مطالعات راهبردی جهان اسلام، 24(2)، 79-104.
2. جعفریپناه، جعفر و منصور، فاطمه. (۱۳۹۶). ارزیابی نقش قدرت نرم در دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. مطالعات سیاست خارجی، ۲۹ (۳)، ۹–۲۹.
3. جهانبین، سعید و پارسا، سجاد. (۱۳۹۹). ظرفیتها و چالشهای دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر قدرت نرم. پژوهش سیاست نظری، ۱۲ (۴)، ۱۱۷–۱۳۹.
4. حسینی، س. م. (1403). دیالکتیک قدرت نرم و سخت در راهبرد منطقهای ایران. فصلنامه سیاست خارجی، 38(1)، 33-60.
5. خراسانی، رحمتالله. (۱۳۸۷). جایگاه و نقش قدرت فرهنگی در سیاست خارجی و تأثیر آن بر روند تحولات جهانی. فصلنامه علوم سیاسی، ۳۹ (۲)، ۱۱۵–۱۴۰.
6. دهقانی فیروزآبادی، سید جلال (۱۴۰۱). دولت رئیسی، سیاست خارجی منطقهای را بهطور مستقل تعریف کرد. روزنامه دیپلماسی ایرانی. Retrieved from http://irdiplomacy.ir/fa/news/2014376/
7. دهقانی فیروزآبادی، سید جلال (۱۴۰۱). سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران: اصول، مراحل و مسائل. تهران: سمت.
8. ستوده،رضا(1401). تبیین رویکرد سیاست خارجی دولت سیزدهم، مرکز بین المللی مطالعات صلح – IPSC
9. سلیمانی،رضا(1401). تحلیل گفتمانی سیاست خارجی دولت سیزدهم، فصلنامه مطالعات راهبردی سیاست گذاری عمومی، دوره 12، شماره ویژه
10. عرب عامری،مصطفی،امامی،اسما. (1402). عزتطلبی بهمثابه سیاست خارجی؛ چهارچوبی برای تحلیل سیاست خارجی ایران و محور مقاومت، فصلنامه پژوهشهای سیاست اسلامی، دوره 11، شماره 24. 86-108. https://doi.org/10.22034/ipr.2024.424959.2065
11. عیوضی، علیرضا، فریدونی، محمد و هوشمند، الهه. (۱۳۹۸). بررسی مؤلفههای قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در سیاست خارجی. پژوهشهای روابط بینالملل، ۹ (۳۷)، ۹۱–۱۰۸.
12. قلندری، یعقوب.، محسن، حسین. (1402). نقش گفتمان مقاومت در نظم سازی منطقه ای؛ ظرفیتها و چالشها، فصلنامه بحران پژوهی جهان اسلام،سال ده، شماره4 . 67-89.
13. گوهری مقدم، ابوذر(1401). مؤلفههای گفتمان سیاست خارجی دولت سیزدهم، مرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوری، قابل دسترس در: https://dolat.ir/detail/374945
14. مایلی، علی و مطیعی، سمانه. (۱۳۹۸). بررسی قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران و تأثیر آن بر سیاست خارجی. مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی، ۱۰ (۱)، ۸۳–۱۰۲.
15. مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. (1402). بررسی راهبرد منطقهای جمهوری اسلامی ایران: محور مقاومت و موازنهسازی (گزارش پژوهشی شماره 18523). تهران: مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی.
16. مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. (۱۴۰۲). بررسی راهبرد منطقهای جمهوری اسلامی ایران در دولت سیزدهم (گزارش پژوهشی شماره ۱۸۵۲۳). تهران: مرکز پژوهشهای مجلس.
17. ملکزاده، فرهاد. (۱۳۹۴). قدرت نرم در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر ظرفیتهای فرهنگی. مطالعات منطقهای، ۷ (۲۷)، ۱۴۵–۱۷۲.
18. وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران. (۱۴۰۲). گزارش عملکرد یکساله وزارت امور خارجه (۱۴۰۱-۱۴۰۲). تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی.
1. AEI Report. (2023) “The Soft War: Understanding Iran’s Domestic Ideological Crisis”
2. Al-Rodhan, N. (2007). Symbiotic Realism. Berlin: LIT Verlag.
4. Akbar, A (2022). Iran’s soft power in the Middle East via the promotion of the Persian language, https://doi.org/10.1080/13569775.2023.2169305
5. Zeynvand Lorestan, A & et al(2023). Threats and Opportunities Facing the Foreign Policy of Ebrahim Raisi's Government from the Perspective of "Statement of the Second Step of the Revolution" Using the SWOT Model, nternational Journal of Political Science ISSN: 2228-6217 Vol 13, No 3, Sep 2023, (pp. 131-149
6. Arjomand, S. A. (2009). After Khomeini: Iran under his successors. Oxford University Press.
7. Baylis, J., Smith, S., & Owens, P. (2020). The globalization of world politics: An introduction to international relations (8th ed.). Oxford University Press.
8. Clingendael Institute. (2024) “Tehran's perpetual motion: The threat of war abroad and contested legitimacy home.” .
9. Ehteshami, A., & Mohammadi, A. (2008). Iran and the international system. In A. Ehteshami & M. Zweiri (Eds.), Iran’s foreign policy: From Khatami to Ahmadinejad (pp. 1–22). Ithaca Press.
10. Golan, G. J. (2013). An integrated approach to public diplomacy. American Behavioral Scientist, 57(9), 1271–1291. https://doi.org/10.1177/0002764213487735
11. Hunter, S. (2010). Iran’s Foreign Policy in the Post-Soviet Era. Santa Barbara: Praeger
12. Keohane, R. O., & Nye, J. S. (1989). Power and interdependence: World politics in transition (2nd ed.). Little, Brown and Company.
13. Leonard, M. (2002). Public Diplomacy. London: Foreign Policy Centre.
14. Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
15. Nye, J. S. (2011). The future of power. PublicAffairs.
16. Price, M. (2012). Iran and the soft war. International Journal of Communication, 6, 2397–2415. https://ijoc.org/index.php/ijoc/article/view/1610
17. Rahimi, Rauf; Rezaei, Sajjad (2025). “The 2022 Iran Protests: The View from the Streets.” Middle East Policy.
18. Rakel, E. P. (2007). Iranian foreign policy since the Iranian Islamic Revolution: 1979–2006. Perspectives on Global Development and Technology, 6(1–3), 159–187. https://doi.org/10.1163/156914907X207641
19. Vakil, S. (2018). Iran and the Gulf: Hedging, influence and competition. Chatham House.
20. Wang, Y. (2008). Public diplomacy and the rise of Chinese soft power. The ANNALS of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 257–273. https://doi.org/10.1177/0002716207310917
21. Wastnidge, E. (2015). The modalities of Iranian soft power: From cultural diplomacy to soft war. Politics, 35(3–4), 364–377. https://doi.org/10.1111/1467-9256.12097
22. Wastnidge, E. (2023). Shi’i diplomacy: Religious identity and foreign policy in the axis of resistance. In K. Jakubowski (Ed.), The geopolitics of religious soft power: How states use religion in foreign policy (pp. 113–129). Oxford University Press.
23. Zolfaghari, M., & Dashti, F. (2019). Components and capacities of Iran’s soft power in its cultural diplomacy. Soft Power Studies, 8(2), 127–154.
