Soft power Studies

The Position of Economic and Military Development of Islamic Countries as a Component of Soft Power

Document Type : Original Article

Authors

zeanab musavisadat 1
Seyd Ali musaviasel 2

1 Assistant Professor of Jurisprudence and the Essentials of Islamic Law, Payame Noor University, Tehran, Iran.

2 Assistant Professor, Department of Psychology, Payam Noor University, Tehran, Iran.

Abstract
After the Islamic Revolution, Iran's relations with one of the key players in the Persian Gulf region turned from strategic cooperation to deep competition, but most studies have focused on the hard dimensions of this competition and neglected the analysis of soft threats. The present study aims to explain the role of economic development and military power as determining components in the formation of soft power in Islamic countries, focusing on Iran, Turkey, the UAE, and Saudi Arabia, and additionally Iraq. Soft power in Islamic countries becomes sustainable when a narrative-based balance is established between economy, defense technology, and culture. Turkey, relying on indigenous defense industries, cultural tourism, and global media content, has the highest level of integration of soft power components. Saudi Arabia is transitioning from an oil economy to a knowledge-based economy, but weaknesses in cultural institutions and technological localization still prevent it from converting its huge financial resources into sustainable soft influence. Iran has high scientific, defense, and cultural capacity, but due to limited financial connections and the challenge of the global narrative, it does not have the ability to convert these assets into broader soft power. Iraq, on the path of reconstruction, is also a diagram of the formation of a kind of spiritual and religious soft power that could become a source of legitimacy and influence in the future.

Keywords

Soft Power
Smart Power
Economic Development
Military Capability
Islamic Countries
منابع
1.      احدی، پرویز‌ (1399). مولفه‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در حوزه دیپلماسی و سیاست خارجی. مطالعات قدرت نرم، 23(پاییز و زمستان)، 9-36.
2.      اولیایی، محمد؛ غفاری هشجین، زاهد؛ کشاورزشکری، عباس (۱۴۰۰)، پیامدهای قدرت نرم عربستان سعودی برای جمهوری اسلامی ایران، فصلنامه پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام، دوره ۱۱، شماره ۲، صص ۱۲۷-۱۵۳.
3.      جعفری‌پناه، مهدی و پوراحمدی، حسین‌ (1392). قدرت نرم از دیدگاه اسلام و کاربرد مولفه‌های آن در جمهوری اسلامی ایران. مطالعات قدرت نرم، 8(بهار و تابستان)، 33-60.
4.      جعفری‌هرندی، رضا، وفائی، رضا و علی‌پور، میکائیل‌ (1398). نقد و ارزیابی جایگاه ابعاد و مولفه‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش. مسائل کاربردی تعلیم و تربیت اسلامی، 10(بهار)، 60-88
5.      حسنقلی‌پور، طهمورث، موسوی‌نقابی، سیدمجتبی، طاهری‌بزی، ابراهیم و انوشه، مرتضی‌ (1393). نهادینه‌سازی مولفه‌های قدرت نرم نظام جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر رهیافت بازاریابی اجتماعی. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، 12(پاییز)، 77-105.
6.      ذوالفقاری، مهدی و دشتی، فرزانه‌ (1397). مولفه‌ها و ظرفیت‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در دیپلماسی فرهنگی. مطالعات قدرت نرم، 19(پاییز و زمستان)، 120-145.
7.      سعیدی، علی و اسماعیلی، آیت‌الله‌ (1400). بررسی تطبیقی مولفه‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی در حوادث بعد از بیداری اسلامی. راهبرد سیاسی، 5(3، پاییز)، 101-128.
8.      فتاحی اردکانی، حسین؛ امام جمعه‌زاده، سیدجواد؛ هرسیج، حسین (۱۳۹۷)، تحلیل الگوی قدرت نرم در خاورمیانه: مطالعه موردی عربستان سعودی، فصلنامه پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام، دوره ۸، شماره ۱، صص ۲۹-۶۲.
9.      قربی، سیدمحمدجواد‌ (1394). مولفه‌های الهام‌بخشی و قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در جهان اسلام: مطالعه سیاست‌های کلی برنامه ششم توسعه. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، 16(پاییز)، 55-84.
10.   مرتضوی هشترودی، سید محمود‌ (1392). مولفه‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه صدا و سیما. ص 1-150.
11.   ملک‌زاده، محمد‌ (1393). مولفه‌های دینی و ملی قدرت نرم نظام جمهوری اسلامی ایران. علوم سیاسی، 68(4، زمستان)، 15-42.
1.       Al-Rasheed, M. (2018). Salman's legacy: the dilemmas of a new era in Saudi Arabia. Oxford University Press.‏
2.       Anderson, B. C. (2020). Developing organizational and managerial wisdom. Kwantlen Polytechnic University.
3.       Athanasoulia, S. (2020). From ‘Soft’to ‘Hard’to ‘Moderate’: Islam in the dilemmas of post-2011 Saudi foreign policy. Religions, 11(4), 211.‏
4.       Boushey, G. (2016). Targeted for diffusion? How the use and acceptance of stereotypes shape the diffusion of criminal justice policy innovations in the American states. American Political Science Review, 110(1), 198-214.‏
5.       David, S. (2015). China’s Soft-Power Push: The Search for Respect. Foreign Affairs, 94(4), 99-107.‏
6.       Ehteshami, A., & Horesh, N. (2017). China's presence in the Middle East. Taylor & Francis.‏
7.       Froehlich, T. (2021). Soft power: the forces of attraction in International Relations.‏
8.       Gause, F. G. (1990). Saudi-Yemeni relations: domestic structures and foreign influence. Columbia University Press.‏
9.       Haynes, J. (2021). Religious soft power and international relations (pp. 134–150).‏
10.     Khan, A. M. (2025). Islamic Soft Power in International Relations: A Case Study of Saudi Arabia’s Religious Diplomacy. Al-Aijaz Research Journal of Islamic Studies & Humanities, 9(1), 1-10.‏
11.     Lacroix, S. (2021). Saudi Arabia in transition: Insights on social, political, economic and religious change (pp. 33–49). Cambridge, UK: Cambridge University Press.
12.     Mandaville, P. (2020). Islam and politics. Routledge.‏
13.     Marklund, J., & Lofdahl, L. (2009, January). Drag Reduction of a Simple Bluff Body by Changing the Rear End and Use the Ground Effect. In Fluids Engineering Division Summer Meeting (Vol. 43734, pp. 291-296).‏
14.     Mayo, P. (2020). Gramsci: Power, culture & education. Actio Nova: Revista de Teoria de la Literatura y Literatura Comparada, (4), 23-45.‏
15.     Nye, J. S. (2011). The future of power. Public affairs.‏
16.     Ozturk, A. E. (2021). Religion, identity and power: Turkey and the Balkans in the twenty-first century. Edinburgh University Press.‏
17.     Sievers, T., & Jones, M. D. (2020). Can power be made an empirically viable concept in policy process theory? Exploring the power potential of the Narrative Policy Framework. International Review of Public Policy, 2(2: 1), 90-114.‏‏
18.     Tuominen, H. T. (2022). Soft Power: The Forces of Attraction in International Relations, written by Hendrik W. Ohnesorge. The Hague Journal of Diplomacy, 17(1), 174-176.‏
19.     Kirisci, K. (2021). Turkey's Soft Power in the Region. Journal of International Affairs, 74(3), 45-62.
20.     Al-Rasheed, M. (2020). Vision 2030 and Saudi Soft Power Strategies. Middle East Policy, 27(4), 56-70.
21.     Lynch, M. (2019). Military Influence and Regional Soft Power. Global Policy Journal, 10(2), 88-101.
22.     Kalin, I. (2022). Cultural Diplomacy in Turkey and the Middle East. International Journal of Cultural Studies, 25(1), 112-130

Home

Guide for Authors

Submit Manuscript

Reviewers

Contact Us