ناشر: سازمان بسیج اساتید دانشگاه ها، مراکز آموزش عالی و پژوهشی کشور فصلنامه علمی مطالعات قدرت نرم 2322-5580 15 4 2026 03 20 A systematic review of domestic soft power research مروری نظام‌مند بر پژوهش‌های داخلی قدرت نرم 41 63 244005 FA احسان رئیسی گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-3238-7230 سمانه طاهری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0007-0426-8214 سید علی اصغر میرباقری فرد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران حسین هرسیج گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصاد ، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-1209-4270 سیده مریم روضاتیان گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2025 09 18 The concept of “soft power” has become a central focus in Iranian humanities and cultural studies research over the past two decades. This review article, aiming to provide a comprehensive picture of this field’s evolution, systematically analyzes over fifty scholarly articles published between 2006 and 2024. It examines the historical trajectory, thematic areas, theoretical approaches, and existing gaps in Iranian soft power studies. Findings indicate that early research in Iran was primarily influenced by Joseph Nye’s theory, focusing on conceptual definition and explanation. In the last decade, however, a trend toward indigenization and the analysis of cultural, literary, educational, and media-specific cases has increased. Despite this thematic expansion, a critical review reveals a predominance of descriptive approaches, a weakness in quantitative methods, and a lack of indigenous analytical frameworks. Major research gaps include the absence of an Iranian theory of soft power, a disconnect between scholarly output and cultural policymaking, and insufficient attention to contemporary culture, the Persian language and literature, and cyberspace. The article concludes by proposing five future research directions: indigenous theorization, developing empirical indicators, focusing on cultural industries and new media, conducting comparative regional analyses, and fostering data-driven interdisciplinary integration. These findings can provide a roadmap for moving beyond the repetition of translated theories toward the production of indigenous and applicable knowledge in the realm of Iran’s soft power. مفهوم «قدرت نرم» طی دو دهۀ اخیر به یکی از کانون‌های اصلی در پژوهش‌های علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ایران تبدیل شد. این مقاله مروری، با هدف ترسیم تصویری جامع از مسیر تحول این حوزه، بر پایۀ تحلیل نظام‌مند بیش از پنجاه مقالۀ علمی منتشرشده بین سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ به واکاوی سیر تاریخی، حوزه‌های موضوعی، رویکردهای نظری و شکاف‌های موجود در مطالعات قدرت نرم می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های اولیه در ایران عمدتاً تحت تأثیر نظریۀ جوزف نای متمرکز بر تعریف و تبیین مفهومی بوده‌اند، در حالی که طی یک دهۀ اخیر، گرایش به بومی‌سازی و تحلیل مصادیق فرهنگی، ادبی، آموزشی و رسانه‌ای افزایش یافته است. با وجود گسترش دامنۀ موضوعی، بررسی انتقادی مقاله‌ها حاکی از غلبۀ رویکردهای توصیفی، ضعف در روش‌های کمی، و فقدان چارچوب‌های تحلیلی بومی است. شکاف‌های اصلی پژوهشی شامل فقدان نظریۀ ایرانی قدرت نرم، ناپیوستگی میان تولید علمی و سیاست‌گذاری فرهنگی و کم‌توجهی به فرهنگ معاصر، زبان و ادبیات فارسی و فضای مجازی است. مقاله در پایان مسیرهای پژوهشی آینده را در پنج محور پیشنهاد می‌کند: نظریه‌پردازی بومی، توسعۀ شاخص‌های تجربی، تمرکز بر صنایع فرهنگی و رسانه‌های نوین، تحلیل تطبیقی منطقه‌ای، و تلفیق میان‌رشته‌ای داده‌محور. این یافته‌ها می‌تواند نقشۀ راهی برای گذار از تکرار نظریه‌های ترجمه‌ای به تولید دانش بومی و کاربردی در حوزۀ قدرت نرم ایران باشد. https://www.spba.ir/article_244005_ee0519e05c11b57b9f4d4f8e6944bc0b.pdf